28. mar, 2021

Kvinner, kjærester og sånne ting

Eg tenke jo på det av og te. Kvinner, kjærester og sånne ting meine eg. Sjøl om eg egentlig e blitt for gammale og burde slutta med det.

Men eg e jo ikkje impotent. Alt virke sånn någenlunde fremdeles på meg. Og håve e der ingenting galt med.

Tross alt så stoppe jo me menn å utvikla hjernen vår når me e blitt 23 år. Itte det så skjer der omtrent ingenting. Me ska jo vær glad for at det ikkje skjedde mens me va tenåringar. Tør nesten ikkje tenka på kossen verden hadde vært då. Møje dataspeling, ekstremt mange #metoo historiar, og hauavis av krigar for de minste ting. Ok, kanskje ikkje så voldsomt forskjelligt i forhold te sånn så det e i virkligheten, men litt anderledes hadde det vært. Kanskje Trump hadde fått ein te presidentperiode.

Men det eg egentlig tenke på e at eg va ganske galen itte kvinnfolk når eg va 23 år. At kroppen har fortsatt å fallera siden den tid betyr ikkje at tankane i håvet mitt e blitt anderledes.

Og der e heller ingenting unikt med meg. De fleste menn har det sånn (red mrk: alle menn).

Ser eg på meg sjøl innenfra så e eg ett supert kjæreste-emne. Men eg e såpass klare i den der 23-års tåke-skallen min at eg klare å se på meg sjøl litt utenfra. Någe svært få menn e i stand te.

Og eg e ett håpløst emne.

Eg har ett brutt ekteskap og ett brutt samboerforhold. 7 stk brutte alvorlige forhold, det vil sei de har vart i mer enn ett par måneder, og eg har ein haug av korte tulle forhold bak meg. Korte tulle forhold e sånne så varte ei uka eller to. Med ett unntak så kan eg faktisk ikkje skylda på kvinnene og at de va årsaken te at det ikkje fungerte.

Eg slite med det samme som de fleste av oss menn som går på trynet slite med. Eg e for dårlige te å stilla opp og stå i det, sånn emonsjonelt sett. Sånn sett så e eg litt evenukk. Og eg har evnen te å bare melda meg ut. Eg mangle rett og slett de tingå så gjør at kvinner finne oss menn tiltrekkande, pålitlige og at de kan stola på at me vil vær der for de når livet blir tungt.

Så e det på tide å gi opp? All fornuft tilseie det. Men håve mitt leve i ein 23-årings sitt tåkehjem og vil ikkje det heller. ‘Stå på’ seie an.

Eg lige å tro at eg har någen goe år igjen te å bruka på ein kjæreste. At eg har ett forbedringspotensial, at någen kan liga meg, at någen vil vær med meg og kanskje ligga ved siå av meg og pludra litt før me sovne i samen.

Men fornuften min seie at dette bare e overtro og at eg heller må bruka tiå mi på å gå tur med honnen og holda bilen iorden.